Edward Wolff (1816 Warszawa–1880 Paryż)

Polski pianista i kompozytor. Był synem Józefa Wolffa, lekarza i mecenasa sztuki oraz Eleonory Oestreicher. Jego siostra  Regina Wolff była matką Henryka i Józefa Wieniawskich. Obaj bracia wiele zawdzięczali wujowi, który otoczył ich troskliwą opieką podczas studiów w paryskim Konserwatorium i pomagał stawiać pierwsze kroki w życiu koncertowym. 

Naukę gry na fortepianie Wolff rozpoczął u J. Zawadzkiego w Warszawie, ale już w 1828 wyjechał do Wiednia, aby pracować pod kierunkiem Vaclava  Würfla. W 1832 powrócił do kraju i kontynuował naukę, pobierając lekcje harmonii i kompozycji u Józefa Elsnera. We wrześniu 1835 wyjechał do Paryża, gdzie osiadł na stałe. Szybko zyskał rozgłos i uznanie. Był zaliczany do najwybitniejszych wirtuozów epoki, krytycy wyrażali się z uznaniem o jego kompozycjach, a wydawcy chętnie je publikowali. Olbrzymi dorobek twórczy Wolffa – prawie 350 opusów – został wydany niemal w całości w Paryżu.