Józef Wieniawski (1837 Lublin - 1912  Bruksela) 

Polski pianista, kompozytor, pedagog, brat Henryka. Grę na fortepianie rozpoczął u matki, Reginy, oraz u lubelskich nauczycieli. W latach 1847-1850 studiował w Konserwatorium Paryskim. Następnie grę na fortepianie doskonalił u Edwarda Wolffa. Karierę pianistyczną rozpoczął u boku brata koncertem w Paryżu, potem obaj wystąpili w Warszawie, Lublinie, Wilnie i Helsinkach. W latach 1851-1852 koncertowali w Petersburgu i Odessie. Kolejnymi etapami podróży po Europie były m.in. Lipsk, Wiedeń, Drezno, Kraków, Gdańsk i Monachium.

Od 1857 Józef Wieniawski koncertował sam, doskonaląc swoją grę, według niektórych źródeł pod kierunkiem Franciszka Liszta w Weimarze. W 1959 roku osiadł w Warszawie, gdzie organizował muzyczne poranki i wieczory muzyki kameralnej.

Od 1864 roku działał w Moskwie jako wykładowca tzw. klas muzycznych przy moskiewskim oddziale Rosyjskiego Towarzystwa Muzycznego, a od 1866 roku jako profesor Konserwatorium i sekretarz rady artystycznej uczelni.

W 1871 roku wszedł do grona członków-założycieli Warszawskiego Towarzystwa Muzycznego. Wybrany w 1875 roku na dyrektora tej instytucji, włożył wiele wysiłku w organizowanie koncertów, poprawę ich jakości oraz doskonalenie pracy chóru. Po trzech latach, nie ubiegając się o reelekcję, wyjechał do Paryża, a stamtąd w 1878 roku przeniósł się do Brukseli, gdzie objął stanowisko profesora Konserwatorium w klasie fortepianu. Jeden z ostatnich koncertów dał w 1910 roku w Lipsku.